dressed for success…

I dare you to think of a biker, any biker!

I can promise you everyone has a different image popping up…. whether you think of the image & idea portrayed by the media (bikerchicks being overly sexualised & bikers looking all gritty), those bikers who really just don’t care about what they look like & wear what is comfortable or even those bikers looking like they just walked out of a bike shop with brand spanking new gear…

every single biker has their own reasons for wearing what they do & usually the type of bike you ride plays a major role in what you’ll wear…. but most of them will tell you that they dress for the slide & not just the ride AND that sweat will be chosen over blood any day!

let’s clarify (for those not acquainted with the lingo) what is meant by kit / gear…. biker kit / gear is basically that which you wear when going riding….

asking around as to what is seen as the most important piece of gear – the most prominent answer is full kit!

most answers however include to never go riding without a helmet as your head that carries your brain is probably the most important part to be protected!! (read the rest of what is to follow with the understanding that everything is of equal & vital importance, not to be left out) now with that, include a proper riding jacket – with padding in all the right places…. also a set of riding gloves…. don’t forget a good pair of riding boots to protect your feet & ankles…. & then also remember riding pants – whether it is leather / denim / or other textiles…. now don’t forget the most epic piece of awesome versatility, more commonly named the buff & just a smudge of brightness for visibility!

I guess everyone has their own perspective as to what they need to wear and what they’re comfortable with (and also what falls in their budget)…
my Wolf and I choose to wear all the gear all the time – because we choose to dress for the slide not for the ride…. the fact that we’ve seen what it is to go through a crash & have the right protection vs going through a crash without gear has settled our minds as to why we’ll gear up when we head out riding

knowing that gear can take quite a bit out of your pocket, it usually leads to not necessarily wearing full kit all the time – but wearing the most protection that you can afford… for a lot that will usually be a good helmet, a decent riding jacket & gloves. that while riding in a pair of normal jeans and standard boots. & we understand this, all because I did not have full kit to start with & we had to save up to get that which we needed to be correctly protected.

however, we’ve come across some pretty weird outfits on bikes & usually cringe at the thought of what could happen should that bike take a slide…
some of these include people with flip-flops or even some serious stilettos…. those who think it sexy to ride with a skimpy skirt / dress…. yoga (or is it rather gym) pants / or must I call it leggings (& not the padded or kevlar kind)… & I know each person has to make up their own mind of what they do want to wear….

I guess in it all, we’ll always choose to dress for the slide & not just the ride!

& now it seems that I’m truly in need of wind therapy & maybe, just maybe some coffee…

Regards from this side of the screen!

Advertisements

die stilte verbreek…

en skielik, na ‘n te lang stilte het die woorde en gedagtes net te veel begin raas – so dat ek nie net pen op papier moes sit, maar eerder moes oorskuif en my gedagtes op die skerm kom vasvang….

mag ek hardop wonder of dit net ek is wat sukkel om te skryf? dat wanneer dit moeilik raak en die tyd te min (omdat ek te veel aandag aan andergoed as aan myself begin gee) dat al die ander dingetjies aandag steel en krieatiwiteit so staan en versmoor… dat die ‘bum to chair’ mantra nie eers werk & dat sinne opdroog nog voor my vingers om ‘n pen gevou kan word & wat nog te sê oor die sleutels van die rekenaar sleutelbord te laat gly… dat ek tot daardie besef moes kom dat ek vir te lank stil gesit & in die besig wees begin verdrink het.

so asof dit vir ‘n hele ruk my moes kom pla, die hele ding van na myself omsien, spesifiek die hele ding van fisiese en geestes gesondheid – hoe die twee hand aan hand stap en hoe mens balans moet vind om sodoende as geheel gesond kan wees. daardie ding van besig wees eer & mis dat ons mense aanmoedig om hulself as laaste prioriteit te stel, om alles en almal bo hul eie waarde te stel – om als gedoen te kry ten koste van hulself…. en skielik spring daardie sêding in my gedagtes rond – “if you don’t make time for your wellness, you’ll be forced to make time for your illness.”

met skaamte sak ek nou my kop, want dit is hoe ek moes leer – dat my liggaam net eenvoudig besluit het tot hier en nie verder nie… & ek wou dit nie ernstig opneem. dankbaar vir die netwerk rondom my wat wel voet by stuk gehou het om my te help om hierdie ding uit te kan sorteer (en dit alles in liefde)

ek dink nie dat ons as mens maklik besef hoe vinnig ons die idee van besig wees vereer, maar glad nie daaraan dink om tyd spesifiek vir onsself & daardie dinge wat ons juis uniek en spesiaal maak te maak nie.

wat is die groot ding wat ek hieruit moes leer – dat daar tyd vir alles moet wees – geballanseerd leef!!

maar nou kort ek eers koffie…
so tot ‘n volgende keer
groete vanaf die kant van die skerm!

twee wiel kronkelpad

wonder soms oor die kronkelpad avontuur waarop 2 wiele ons nou al geneem het… van daardie eerste keer se verkeerd sit, daardie kopskud oor ek nie kan stilsit, die ongeluk, en dan sekerlik ook die fandamily wat ons gereeld oorval om te hoor hoe ons 2 wiel vind verloop…

ek laat Wolf steeds glimlag oor daardie eerste paar ritte waar ek sonder om te besef hom te styf vasgeknyp het tussen my bene & my arms amper dubbel om hom gevou het…. dit het egter redelik vinnig verbeter…. want as ons iewers wou wees is die partytjie kar agterwee gelaat en het Sarah ons gevat waar ons wou wees…

die eerste blootstellings aan die sy van my Wolf het die motorfiets lewe vir my heel nuwe kleur en betekenis gegee, so dat ek geweet het of ons iets op ons rug het of nie & maak nie saak wat ons ry, dit is fandamily die!! dink die feit dat ek aan die sy van ‘n semi celebrity in die biking gemeenskap hier waar ons is getrou het, het seker ook so bietjies bietjies baie gehelp. veral met die bekendstellings aan almal by die drags, die dayjols, die massrides…. alles goed wat my lewe kom inkleur het. tot op ‘n punt so dat as ons nie sou groet ons amper in die moeilikheid sou wees 🙂

dit is ook die motorfiets familie wat sal uitwys dat hierdie maltrap nie stil agterop kan/kon sit… & dit dan ook een van die vele redes dat ek die stokke self wou vat & beheer oorneem… met daardie gogga wat gebyt het, het elke kans wat ek kon neem ‘n geleentheid geraak om self op 2 wiele rond te rits. (selfs nou nog waar ek my buurman probeer omkoop met lekker koffie)

in ‘n oomblik het ons 2 wiel avontuur egter amper tot ‘n einde gekom… daardie oproep sal ek nooit vergeet – toe my hart tot in my skoene gesink het & ek die wete gehad het iets groot is verkeerd (so dat ek nie eers die foon wou antwoord). dat my Wolf daardie dag daar kon opstaan met Sarah se linkerkant weg geskuur (wat self ‘n groot storie was – elektronies niks fout, net meganiese & kosmetiese skade)… en daar het baie dinge vir ons gestop, altans so het ek gedink…
steeds was daar 2 wiele in ons avontuur, al was dit die sjinese oranje gevaar (ons praat nie in ons huis daaroor) – waarop ek so elke dan en wan my selfvertroue wou opbou tot op die dag waar ons dit ook moes groet…

al kan ons nie nou rondrits op 2 wiele nie, is ons droombord elke dag sigbaar. & die biking fandamily het ons nie vergeet & los ons nog minder uit om ons te herinner om uit te hou en aan te hou tot waar ons weer in staat sal wees om die avontoer verder te vat!